Sprzężenie zwrotne

Zdjęcie na baner pochodzi z Fotolia.pl.

Pisząc pierwsze felietony do ComputerArts bałem się trochę reakcji czytelników. Nie byłem pewien, jak zostanie przyjęty opisywany przeze mnie sposób pracy, różniący się od standardów poruszanych na branżowych grupach dyskusyjnych. Okazało się jednak, że moje obawy były niepotrzebne.

Dostaję od czasu do czasu e-maile na temat moich artykułów. Spodziewałem się krytyki, ewentualnie pochwał a tymczasem są to głównie prośby o porady, jak sobie radzić na bezetacie Freelancera. Co ciekawe, są to często osoby z dużo lepszym portfolio, dłuższym stażem "na własnym", przy których czuję się jak świeżak. No bo to co jest niecałe 2 lata? Zwłaszcza, że firmy często upadają właśnie po przekroczeniu tej magicznej liczby, co zapewne jest związane z przejściem na normalny ZUS.

Co nas różni, że oni są na krawędzi załamania, a ja patrzę optymistycznie, chociaż ostatni miesiąc wykazał straty?

Nawet moja żona zaczyna się niepokoić nie widząc kolejki klientów i góry zleceń. Ale chyba tak to wygląda, że z jednej strony oczekuje, że będę tylko pracował i na każdą czynność nie związaną bezpośrednio z zarobkowaniem patrzy się krzywo. Z drugiej strony rodzina nigdy nie widzi, że praca w domu to też praca i często dostaję zadania do wykonania bez względu na to czy akurat dłubię palcem w nosie, czy nie wyrabiam na zakrętach. A wolny czas wykorzystuję na własne projekty i szczerze wierzę, że mi się to opłaci.

Wracając do tematu. Wydaje mi się, że większość freelancerów jest przede wszystkim grafikami (jak wcześniej na etacie), skupiają się na robieniu projektów i zamykają na otoczenie. Tymczasem we własnym biznesie trzeba być bardziej szefem i handlowcem niż grafikiem. Tak naprawdę grafikowanie schodzi na plan dalszy. Tu już się nie liczy skill (większość klientów i tak tego nie zauważy) tylko dobry kontakt z klientem i jego solidna obsługa. Im bardziej kompleksowa tym lepiej.

Pamiętam, że sam zacząłem pracę w agencji właśnie jako grafik po to, żeby siedzieć przy komputerze i mieć jak najmniej do czynienia z klientami. Nie umiałem się z nimi dogadywać. Okazało się, że i tak mnie to nie minie - zazwyczaj handlowiec klienta "łowił" a potem zostawiał mi. Z czasem nauczyłem się z nimi rozmawiać, z kilkoma zaprzyjaźniłem. Do tego stopnia, że po założeniu DG, kilku przyszło bezpośrednio do mnie omijając agencję.

Wielu z piszących do mnie ma klasyczny problem - wycena swojej pracy i niepodpisywanie umów (że o zaliczkach nie wspomnę). Wszystkie te kwestie już poruszałem z prostej przyczyny: sam mam podobnie. Naszej pracy nie da się łatwo wycenić i określić "od-do". I tutaj bardziej przydają się umiejętności managerskie i negocjatorskie niż graficzne. A tego w żadnych szkołach nie uczą. Tylko doświadczenie.

Jeszcze o specjalizacji

Nieraz już poruszałem ten temat (i tutaj na blogu i w artykułach do CA). Tyle się o tym mówi, ale moim zdaniem to się sprawdza tylko w zespołach, gdzie każdy zajmuje się swoją działką. W działalności jednoosobowej trzeba być człowiekiem-orkiestrą. Owszem, można część projektów podzlecać, ale często podnosi to cenę. Sam kilka razy byłem w sytuacji, kiedy część prac musiałem podzlecić i okazało się, że klient znalazł agencję, która w tej kwestii obsłuży go kompleksowo.

Ważne żeby się nie poddawać i mieć wielką wiarę w siebie

O tym też pisałem. To my kreujemy swoje życie i tylko od nas zależy gdzie dojdziemy. Wiele osób poddaje się i wraca na etat po pierwszych niepowodzeniach. Ja powinienem wrócić półtora roku temu, kiedy przez 3 miesiące nie miałem żadnego zlecenia. Ale wytrwałem. I to jest chyba najważniejsze: wiara w siebie. Tylko że wystarczy sobie tylko tak wmawiać tylko naprawdę uwierzyć. A to wychodzi po każdej porażce. Jeśli się załamujesz to znaczy, że nie wierzysz. A jak wtedy ma uwierzyć w Ciebie klient?

Podobne wpisy: