Syndrom Grafika

Był taki okres wzmożonej pracy, kiedy to mózg zaczął płatać figle, rzeczywistość widziałem w krzywym zwierciadle a sen... co to takiego było? To było dawno...

Mnie więcej w tamtym czasie, na podstawie doświadczeń moich i znajomych grafików, zebrałem i spisałem kilka prawd życiowych, które dla przemęczonych grafików są chlebem codziennym.

A więc tak. Grafik:

1. Cały otaczający go świat widzi w kolorach CMYK (ewentualnie RGB).
2. Stara się ograniczyć ilość widzianych kolorów tak, żeby analiza obrazu przebiegała szybciej, a jakość pozostała niezmieniona (dotyczy to głównie grafików internetowych). Poligraficy ograniczają rozdzielczość do 300dpi. Zresztą tak naprawdę DTPowiec widzi 4 kolory, webdesigner zaledwie 3.
3. Wszelkie niedoskonałości rzeczywistości stara się wyretuszować używając Stampa lub myślowo wektoryzuje, jeśli ma taką możliwość.
4. W teksturach murów lub drzew stara się doszukać rastra. Cieszy się, gdy go nie znajduje, znaczy to, że raster jest naprawdę gęsty.
5. Na krawędziach obiektów szuka rozmycia kolorów - błędy pasowania lub aberracje.
6. Obiekty zbyt duże stara się zmniejszyć proporcjonalnie chwytając za prawy górny róg. Analogicznie robi z obiektami zbyt małymi.
7. Zakłada okulary, żeby użyć funkcji Sharpen. Zdejmuje, żeby użyć Blura.
8. Usuwa efekt Mory ze wszystkiego, z czego tylko się da.
9. Określa przezroczystość powietrza jako kanał alfa.

W sumie, jak teraz to czytam, to widzę w tym jakąś totalną bzdurę. Sam nie wiem, czemu nas to kiedyś śmieszyło?

Podobne wpisy: